Deëscaleren

Posted on: mei 23rd, 2017 by bosswijnhoven

Aan de Adriaen van Ostadelaan in Utrecht, waar de Tamboersdijk begint, net voorbij de oprit naar de Waterlinieweg, staat een tankstation: Esso Express. Een prima plek om niet te duur te tanken. Als je uit de stad komt aanrijden, moet je een u-bocht maken om het station aan de linkerkant van de weg te bereiken. En daar is niet heel veel ruimte voor. Dus wijk je een beetje uit naar rechts om goed voor het station terecht te komen.

Dat deed ik ook vorige week vrijdag. Toen hoorde ik een vloek. Gescheld. Iemand geraakt? Een fietser van de weg geduwd? Ik weet het niet. Heb niks gezien. Ik besluit, denk vanuit een vanzelfsprekende tegen-de-keer-in-zijn, om vooral niet terug te gaan schelden.

Ik parkeer mijn auto in de rij voor het pompstation. Stap rustig uit. Hoor nog steeds schelden en tekeergaan. Zie een man staan. Ik denk een jaar of vijftig. Baard, bruin kroeshaar. Vanwege uiterlijk en taal denk ik: die komt niet uit Nederland. En ik geloof dat ik ergens in mijn achterhoofd er nog een vooroordeel aan toevoeg: die zal ook wel niet gewend zijn om in Nederland door de stad te fietsen. Maar ook met die ‘wetenschap’ doe ik niks.

Rustig loop ik naar hem toe. “Wat is er aan de hand?”, vraag ik. “U snijdt me met uw auto af!” Ik: “Kwam u uit de zijstraat of uit de stad fietsen”. Hij: “Gewoon rechtdoor uit de stad. En u duwde me van de weg.” Ik: “Dat is dan helemaal fout. Had ik niet mogen doen.” Hij: “Ja, maar het is schande dat u mij van de weg afdrukt!” Ik: “U heeft helemaal gelijk. Dat is schande. Mijn enige excuus is dat ik het niet expres deed.” Hij: “Ja, maar u sneed mij echt af.” Ik: “Ja, sorry dat is helemaal fout van mij.” Ik zie hem ietwat niet begrijpend kijken. Alsof hij niet snapt waarom ik niet terugscheldt en zegt: “Nou ja, ik hoef misschien ook niet zo tekeer te gaan.” Ik: “Natuurlijk wel, ik snap het helemaal. Als je door mij zo stom bijna van je fiets gereden wordt, is het terecht dat je kwaad wordt.” Hij: “Ja maar dat schelden hoeft eigenlijk toch ook niet. Sorry hoor.” En ik geloof dat ik een glimlach zie opkomen als hij verder fietst.

Geert Wijnhoven

Comments are closed.