De balk in mijn eigen oog

Posted on: juni 12th, 2017 by bosswijnhoven

“Je ziet niet dat ze je niet snappen”. Een heldere opmerking van mijn collega na een gesprek met een nieuwe klant. Ik kijk hem verbaasd aan. Natuurlijk begrijpt iedereen wat ik zeg! Toch? Het kost even tijd voordat ik tot mij door laat dringen dat hij gelijk heeft. Dat ik vast moet stellen dat ik een blinde vlek heb. Ik sla stappen over als ik praat. In mijn hoofd klopt het allemaal wel. Maar wat ervan naar buiten komt, is voor sommige mensen een warboel.

Ik ben te veel overtuigd van het feit dat ik geen stomme fouten maak. Dat doen alleen ‘de anderen’. Van hen zie ik het heel goed. Het ergert me dat ze dingen de verkeerde aandacht geven. Zoals vrienden die me in hun wijsheid ‘betrappen’ op een spelfout in een facebookbericht. Terwijl ik talloze fouten in die berichten maak. Min of meer bewust. Omdat ik daarmee wil laten zien dat ik ‘pratend schrijf’. Het gaat erom dat iedereen begrijpt wat ik zeg; niet dat het er allemaal precies goed gespeld staat. Als je het voorkomen van schrijffouten als norm gebruikt, maak je de drempel voor (andere) mensen om iets op te schrijven veel te hoog.

Nog een paar voorbeelden van vanzelfsprekende eigenwijsheid. Ik zie een getal staan en daarachter iets met btw. Zakelijk is het eerste bedrag altijd zonder de btw. Dus ik hoef niet eens te kijken: tussen haakjes staat het bedrag inclusief die 21 procent. Mijn collega merkt op dat ik het bedrag inclusief btw gebruik. Ik frons mijn voorhoofd: Domoor, natuurlijk niet. Hij oppert toch nog eens te kijken. Dat doe ik (dit keer). En verrek: hij heeft gelijk. Ik was zo overtuigd dat de dingen zijn zoals ze altijd zijn, dat ik geen seconde twijfelde aan mijn eigen gelijk. Dom? Nee. Eigenwijs? Ja. Kun je daar echt iets aan veranderen? Nee. Want het gaat je nooit lukken om je bevooroordeelde kennis of wetenschap thuis te laten. Moet je ook niet doen. Maar je loopt dus wel het risico dat je niet weet waar je overheen kijkt.

Zo ook de wijsneuzerige opmerking van een klant die ziet dat ik een spelfout in een uitnodiging heb gemaakt. Hij heeft gelijk. Maar hij ziet niet dat er ook een verkeerde plek van samenkomst in staat. Hij weet niet goed hoofd- van bijzaken te onderscheiden.

En dan de verslaggever die blundert over de aanwezigheid van Wesley in het Nederlands Elftal. De discussie gaat over Sneijder. Maar hij kijkt over de achternaam heen als hij ziet dat er wel een Wesley zich aansluit. Dat is echter niet Sneijder, maar Hoedt. Hij krijgt de wind van voren. Verklaarbaar? Ja. Terecht? Nee. Dat soort fouten worden gemaakt. Je weet niet wat je niet weet. Je weet niet wat je niet ziet. Je weet niet waar je niet naar kijkt. Anderen, die dat (al dan niet toevallig) wel zien, vinden je dan verschrikkelijk dom. En hebben het dan over journalisten die onzorgvuldig hun werk doen. Ik snap dat ze het zeggen. Maar ze zouden zich toch iets meer moeten verplaatsen in wat er gebeurt.

Ik zeg niet dat je spelfouten mag maken. Ik zeg ook niet dat je dingen mag vergeten of onzorgvuldig werken. Ik ben er wel van overtuigd dat niemand zijn eigen blinde vlekken zomaar ziet. Daarom zijn het ook blinde vlekken. Het meedogenloos oordelen over andermans fouten mag wel wat minder. Zoek eens eerst die balk in je eigen oog.

Geert Wijnhoven

Comments are closed.